Jaskinia Dziura

Jaskinia Dziura położona jest najbliżej Zakopanego ze wszystkich jaskiń dostępnych dla zwykłego turysty, znajduje się w małej dolinie ku Dziurze. Jest to pierwsza dolina reglowa położona na wschód od doliny Strążyskiej.
Znali ją już siedemnastowieczni poszukiwacze skarbów i kruszców. Jest też jaskinią znaną z dawnych opisów w literaturze. Początkowo nazywano ją Jaskinią Strążyską lub Zbójnicką Jamą (od ostatniego zbójnika tatrzańskiego Wojciecha Mateji). Nazwa Dziura, oznacza w góralskiej gwarze jaskinię.
Co najmniej od połowy XIX w. jaskinia odwiedzana była przez turystów.
Jaskinia powstała na wskutek wypływu pod dużym ciśnieniem wód termalnych ze znacznych głębokości. Woda wykorzystywała pionowe szczeliny o tektonicznych założeniach w skałach wapiennych doprowadzając do intensywnego ich wymywania.
W latach 50. ubiegłego wieku w dnie jaskini prowadzono prace mające na celu odsłonięcie dalszych korytarzy i wspaniałych sal, lecz nie osiągnięto w tej mierze żadnych sukcesów.

Otwór wejściowy jaskini znajduje się na wysokości ok. 1002 m n.p.m. (około 12 m ponad dnem doliny). Cała jej długość określana jest obecnie na ok. 180 m (wliczany jest w to ponad dziesięciometrowy, pionowy komin wiodący do górnego (1018 m n.p.m.) otworu). Deniwelacja wynosi 43 m. Otwór wejściowy ma wymiary 2 na 3 metry i prowadzi w dół do niewielkiego przedsionka. Przedsionek ten rozszerza się w główna komorę. Przy jego końcu w stropie znajduje się prawie pionowy, ponad dziesięciometrowy komin zakończony górnym otworem. Dno jaskini pod tym kominem zasypane jest liśćmi, a w zimie śniegiem. Nieco dalej dno ponownie się obniża, a strop komory ku jej centralnej części unosi się do góry. Głębiej, pod prawą ścianą widnieją lady po wykopie prowadzonym w dnie (częściowo zabezpieczony starymi belkami). Są to pozostałości po pracach w latach 50 XX w. W okresach deszczowych ze stropu kapie woda, w zimie często tworzą się na ścianach polewy lodowe, a na dnie lodowe stalagmity. W niższych partiach jaskini, w głównej komorze z reguły utrzymuje się zimne powietrze.

Jaskinię można zwiedzać cały rok indywidualnie lub grupowo. Choć nawet z najgłębszego miejsca głównej komory widać wyraźnie otwór wejściowy, to jednak do zwiedzania jaskini potrzebne jest dodatkowe światło. Końcowy fragment korytarza z reguły jest liski, a w zimie i wiosną pokryty lodem.

Opracowanie: Sławek Świątek


Bibliografia:
http://www.speleo.z-ne.pl/index.php?id=72&url=dziura.html
Tatry nr 1(11)

Joomla Templates and Joomla Extensions by ZooTemplate.Com

Poprawiony (piątek, 13 kwietnia 2012 20:33)